Dwór – pałac murowany w Bożympolu Małym – Nr rejestru zabytków 704 – decyzja z dnia 21.12.1973 r.

Zespół dworsko – folwarczny usytuowany jest na płaskim terenie, lekko wznoszącym się w kierunku południowym, gdzie otaczają go pola uprawne. Od zachodu graniczy z terenem po byłych zakładach produkcyjnych zaś granicę północną stanowi linia kolejowa.

Dwór – pałac murowany w zespole dworsko – folwarcznym, pochodzący z końca XVIII wieku (późny barok). Przebudowany w XIX wieku, w formie późno klasycystycznej, trzykondygnacyjnej, do wysokości parteru budowy z kamienia łamanego, wyżej z cegły, otynkowany, dwutraktowy. W elewacji frontowej (południowej) wejście zaakcentowane jest trzykondygnacyjnym ryzalitem, zakończonym ponad gzymsem formą wydłużonego prostokąta, zwieńczonego ryzalitem, zakończonym ponad gzymsem formą wydłużonego prostokąta, zwieńczonego trójkątem, w którym znajduje się herb rodziny von Dorn.

W latach 90-tych rozpoczęto remont kapitalny budynku. Drewniane stropy zastąpiono dźwigarami i betonem. Budynek posiada: nową instalację elektryczną, wodno – kanalizacyjną i centralnego ogrzewania. Wymianie miała ulec również cała stolarka okienna, drzwiowa, jak i schody oraz podłogi. Wnętrza przystosowane miały być do potrzeb Domu Spokojnej Starości. Jednak z przyczyn finansowych, zaawansowane już prace remontowe zostały przerwane. Obiekt zabezpieczono w całości folią i czeka na dalsze decyzje.


Zespół pałacowo – parkowy w Bożympolu Wielkim – Nr rejestru zabytków 897 – dec. z dnia 29.11.1983 r.

Zespół pałacowo – parkowy pochodzi z drugiej połowy XVIII w. – nastąpiło wtedy nadanie obecnej formy architektonicznej oraz założenie ogrodu ozdobnego.

Historia majątku sięga roku 1437, kiedy to Bożepole wymieniane było w źródłach jako wolny majątek rycerski. W 1763 r. nabywa go Franz Georg von Rexin, a w 1777 r. posiadłość przechodzi w ręce generałowej Luizy von Goltz wdowy po Jerzym Wejherze, aby po jej śmierci drogą dziedziczenia pozostać aż do roku 1945 w rękach spadkobierców z rodziny Wejherów. Po roku 1945 majątek ulega parcelacji.

W skład zespołu wchodzą: pałac i park stanowiący fragment dawnych zabudowań gospodarczych.

Zespół pałacowo – parkowy w Bożympolu Wielkim stanowi żywe świadectwo dawnej świetności tak nielicznych obecnie wiejskich rezydencji otoczonych świadomie komponowaną zielenią, o wyjątkowo jeszcze czytelnym układzie wnętrz parkowych.


Kościół parafialny p.w. Św. Apostoła Piotra i Pawła w Brzeźnie Lęborskim – Parafii Rzymskokatolickiej – Nr rejestru zabytków 1217 z dnia 01.12.2000 r.

Poewangelicki kościół neogotycki wzniesiony w latach 1911/1912 na miejscu rozebranego kościoła ewangelickiego z 1804 r. Od 1946 r. kościół katolicki. Kościół wyróżnia się dobrze zachowaną, charakteryzującą się wyważonymi proporcjami bryłą, dobrze zachowanym wystrojem elewacji i bogatym wystrojem wnętrza. Stanowi cenny przykład prowincjonalnej architektury sakralnej z początku XX w.


Zespół dworsko – parkowy w Godętowie

Dwór w zespole dworsko – folwarcznym – Nr rejestru zabytku 168 – dec. z dnia 12.12.1961 r.

Dawna obora w zespole dworsko – folwarcznym – Nr rej. zabytków 793 – dec. z dnia 03.05.1978 r.

Dwór z ok. 1800 r. założony na planie podkowy, murowany, dwukondygnacyjny. Budynek dawnej obory założony na planie w kształcie prostokąta (na kamieniu węgielnym wyryte są inicjały V.S. 1868 r.). Budynki są bardzo zniszczone i zdewastowane.


Zespół dworsko – parkowy w Paraszynie – Nr rej. zabytków 774 dec. - z dnia 24.01.1978 r.

Jest niezwykle rzadkim przykładem założenia dworskiego powiązanego bezpośrednio z otwartym wnętrzem krajobrazowym, wykorzystującego walory krajobrazu naturalnego doliny Łeby; posiada ono niewątpliwe cechy świadomego działania kompozycyjnego – tak w postaci samej lokalizacji dworu, jak i sposobu zagospodarowania doliny, której kośne łąki są nawadniane systemem typu nasiąkowego stanowiącym zabytek techniki.

Dwór zbudowany przypuszczalnie z końcem XVIII w., przebudowany częściowo około roku 1902, stanowi interesujący przykład rezydencji świadomie wkomponowanej w otaczający krajobraz doliny Łeby. Wybitnym walorem architektonicznym dworu jest zachowany w niezmienionym stanie układ wnętrz typowy dla przełomu wieku XVIII/XIX. Dwór poprzez swych byłych właścicieli ma także duże znaczenie dla historii regionu.


Kościół filialny p.w. Św. Izydora Rolnika w Świetlinie wraz z terenem przykościelnym – Nr rejestru zabytków 1226 dec. z dnia 11.02.2002 r.

Kościół filialny p.w. Św. Izydora Rolnika wzniesiono w 1911 r. dla miejscowej gminy ewangelicko – augsburskiej. Murowany z cegły, na kamiennej podmurówce, o tynkowanych elewacjach. Kościół w Świetlinie prezentuje charakterystyczną formę architektoniczną świątyni o planie centralnym, nawiązującym do średniowiecznych realizacji, występujących najczęściej na terenie Pomorza Środkowego.


Dwór w Witkowie – Nr rejestru zabytków 171 dec. z dnia 12.12.1961 r.

Dobra ziemskie Witkowa, dawnej Wódki położone są w malowniczej kotlinie, przyległej do drogi Mierzyno – Chrzanowo.

Dwór z XVIII w. murowany z cegły, budowę rozpoczęto ok. 1734 r. (przebudowany po pożarze ok. 1910 r.). Budynek dworu założony jest na planie podkowy. Dwór otacza kompleks zabudowań folwarcznych (gospodarczych) z początku XX w., m.in. interesująca wieża zegarowa oraz dworski park krajobrazowy z licznym starodrzewem.